Etle beslenen kuş türleri neler?

Genellikle et yedikleri için vahşi yırtıcı olduğunu düşündüğümüz ve zaman zaman korku filmlerine dahi konu olan kuşların hepsi gerçekten yırtıcı mı? Zararsız olan türler de var mı? Merak edenler için etle beslenen kuş türleri hangileri, yazımızda.

Etçil Kuşlar

Şahinler, şahin, kartal, balıkkartalı, akbabalar ve baykuşlar gibi yırtıcı kuşlar tanıdık etobur kuşlardır, ancak diğer birçok kuş türü de et tüketir ve etçil olarak sınıflandırılabilir.

Etçil terim genel herhangi bir et diyetine işaret etmekle birlikte, bir avcının yalnızca belirli bir et türünü tükettiği daha spesifik varyasyonlar da dahil olmak üzere daha özel terimlere sahiptir. Kuşlar nadiren etin sadece bir türünü yer. kolay bir av bulabilmek için farklı türlerden de bir menü oluşturabilirler ancak, bir kuşun beslenme biçimi tek bir yiyecek çeşidine sahipse, kuşu tercih ettiği gıdaya göre tanımlamak uygundur.

  • Balıkçıl (Balık yiyen) – Penguenler, balıkçıllar, egrets, ospreys
  • Insectivorous (Böcek yiyen): Flycatchers warblers, kırlangıçlar
  • Avivorous (Kuş yiyen) Atmaca, Alaca şahinler
  • Molluscivorous (Yumşakça yiyen): Tarakdişler, Çulluklar
  • Yılan yiyen: Sekreter kuşu yada diğer bilinen adı Yılan akbabası

Başlıca Etcil Kuşlar

Penguenler

Aslında bir kuş türü olan penguenlerin, iskeleti uçmak için tasarlanmış olmasına rağmen penguenler uçabilen hayvanların kemik
yoğunluğundan daha fazla kemik yoğunluğuna sahip olduğu için uçamaz. 
Büyüklük bakımından penguenlerin 30 – 105 cm. arasında değişik 17 kadar türü bilinmektedir. İmparator penguenler 45 kg ağırlığa kadar ulaşabilir ve en iri penguenlerdir. Sıcak bölgelere doğru gidildikçe penguenlerin boyları küçülür. Penguenler bir adımda 10 cm ilerleyebilir. Dakikada 120 adım atarlar penguenler. Penguenler tıpkı bir sağa sola sallanarak yürürler. Aslında bu penguenlerin enerji tasarrufu yapabilmesi için sarkaç benzeri bir yürüyüş tarzıdır. penguenler yana doğru adımlar atarak yürürken kasları daha az yorulur. Normal yürümüş olsalar iki kat daha fazla enerji harcamaları gerekirdi.

Denizlerdeki kabuklular, balık ve mürekkepbalıkları ile beslenir. Penguenlerin sırtları siyah veya gri, karın kısımları beyaz ince ve pulsu tüylerle örtülüdür ve Penguen türleri başlarındaki renkli tüyleriyle ayrılır. Penguenin dik, sıkışık tüyleri diğer kuşların çoğunda görüldüğü gibi ayrı ayrı bölgeler halinde değildir. Bunlar penguenin bütün vücudunu sıkı bir şekilde kaplamıştır. penguenlerde pu tüyler yüzeyi düzgün ve parlak, su geçirmeyen, sık bir yalıtım tabakası oluştururlar.

Baykuş 

Gece yırtıcıları takımına giren, geceleri avlanan, büyük başlı ve tüylü bir kuştur. 60-70 yıl kadar yaşayabilen kuşlar, 18-70 cm boylarındadır. Bilinen 123 türü bulunmaktadır. Puhu, cüce baykuş, alaca baykuş, kukuma baykuş türleri arasında yer alır. Antarktika dışında her bölgede yaşamaktadırlar. Kısa kuyrukları bulunan kuşların kanatları uzun ve enlidir. Bazılarının kanat açıklığı, bir insan boyuna ulaşmaktadır. Kıvrık gagaları, keskin pençeleri olan canlının, tırnakları kancalı ve parmakları dönerlidir. Avlarını kuvvetli pençeleri ile yakalar. Yapı olarak yürüme ve uçmaya uygun bir yapıları vardır. Yürürken ve ayakta durduklarında ağırlık merkezi olarak ayaklarının üzerinde durur. Bu esnada kanatlar gövdeye yapışıktır. Avlanırken oldukça sessiz hareket eder. Uçarken bile kanat seslerini duyamazsınız. Gündüzleri uyur veya ağaçlarda güneşlenir. Kendilerinden iri hayvanlara saldırmaktan çekinmezler. Şahin, atmaca gibi gündüz avlanan yırtıcılar en büyük düşmanlarıdır.

Akbaba

Ciconiiformes takımının Cathartidae familyasını ve Falconiformes takımın  Accipitridae familyasının Aegypiinae alt familyasını oluşturan iri, leş yiyen  kuşların ortak adıdır. Akbaba terimi belirli bir taksonomik grubu  karşılamaz.

Akbaba, leşle beslenen ve oldukça iri olan bir yırtıcı kuş türüdir. Akbabalar başları büyük ve kel, kursakları büyük canlılar olmaktadır. Tırnakları yassı bir şekilde olan akbabalar iri ayakları sayesinde hem leşleri daha iyi tutabilmekte, hem de rahat yürüyebilmektedirler. Akbabaların gagaları leşlerin etlerini ve derilerini koparabilecek kadar güçlüdür.

Karga

Rahatsız edici ses tonuyla, siyah tüyleriyle, pençesi ve düz gagasıyla karga olarak da bilinen leş yiyici kargalara, Kara Karga ya da çok bilinen adıyla Kuzgun denir. Karga ne kadar akılsız olarak bazı hikayelerde yerini alsa da aslında en akıllı kuş türüdür. Ses taklit etmesiyle 100 kelimeden fazla ve 50 cümleden fazla hafıza yeteneğiyle karga bu konuda 1. sıraya oturuyor. Diğer bazı karga türleri şöyledir;  orman kargası, leş kargası, amerikan kargası, palmiye kargası ve çöl kargası

Buldukları her şeyi yiyebilirler. Çöpleri karıştırır, kurt, böcek, fare, mısır, böğürtlen gibi değişik besinler yerler. Yetişkin olan kargaların günlük besin miktarı 300 gramın üzerindedir. Palamut, incir, ceviz gibi bitkilerden de tüketirler. Ekinlere zarar verdiği düşünülse de, aslında ekin zararlılarını yediklerinden çiftçilerin yararına çalışırlar.

Kartal

 Kartallar genel olarak diğer uçan yırtıcılardan daha iri ve daha güçlüdürler ve kafa yapıları daha büyüktür. Diğer yırtıcı kuşlar gibi eğri gagaları, kaslı bacakları ve güçlü pençeleri vardır. Eğri gaga yapısı avlarının etlerini söküp almaya yardımcı olurken, kaslı bacakları ve kilitlenebilen pençeleri sayesinde kendilerinden daha ağır avları bile uçarak taşıyabilirler.

Dünyada en uçarak yükseğe çıkabilen kuş türüdür. Görme yetileri çok gelişmiş olan kartallar, çok yüksek tepelerde, kayalıkların en üst noktalarına yuva yaparlar ve oraya yumurtlarlar. Aile yaşantısı vardır. Ömürleri boyunca ek eşle yaşarlar ve aynı yuvayı kullanırlar. Yumurtaların kuluçka dönemi 7-8 hafta sürer. En fazla 4-5 yumurta yumurtlayan kartal, her üç saatte bir yumurta yapışmasın diye döndürürler, anne ve baba olarak yuvayı sırayla beklerler. Bu sürenin sonunda yumurtadan çıkan yavruların en iri olanı, diğer kardeşlerini yer. Anne ve baba buna seyirci kalır, müdahale etmezler. Bu kartalların vahşi yaradılışlarının bir getirisidir. Yaklaşık 4 ile 5 yaşına girmiş bir kartal tam olarak yetişkin sayılır. Bu yaştan sonra yetişkin tüyleri çıkar, kanat uzunluğu 2 metreye yaklaşır. Dünya üzerinde bilinen yaklaşık yirmi tür kartal yaşar.

Şahin

 Şahinler öbür yırtıcı kuşlardan geniş kanatları ve yanlara doğru açılan yuvarlak kuyruklarıyla ayırt edilebilir. Ağır kanat darbeleri ile uçar ve havada asılıymışçasına, kanatlarını çırpmadan uzun süre dönebilirler.Çoğu türün üst bölümleri beyaz ya da kahverengi benekli, kanatları çizgilidir. Ama renkleri aynı tür içinde bile önemli ölçüde çeşitlilik gösterebilir.

Havada geniş kanatlarıyla çırpınmadan uzun süre uçabilir. Kartalgiller familyasından olan kuşlar, 100 yıl kadar ömre sahiptir. Boyları 50-55 cm, gagaları kıvrık, kahverengi tüylü ve güçlü pençeleri vardır. Dişi olanlar erkeklerden biraz daha iridir. Erkeklerin sırtları kahve ve kırmızı tonlarında, alnında ve ensesinde beyaz benekler bulunur. Kuyruk bölümü kahverengi ve enine açık kahve şeritler bulunur. Renkler her zaman farklılıklar gösterebilir. Dünyada bilinen 50 kadar türü bulunmaktadır. Bunlardan kızıl şahin ve paçalı şahin oldukça iyi tanınır. Genellikle gündüzleri avlanırlar. Ormanlık ve çayırlık alanları mesken edinirler. Uçuş sırasındaki ağır kanat çırpışı kendine has özelliktedir. Küçük şahinler kurbağa, orta sınıf memeli, solucan ve böcek yiyerek beslenirken, büyükleri kuşları da avlar. Havada saatler süren uçuş yaparlar. Avlarını uçarken bulup, kanatlarını kısarak avına doğru inişe geçer. Oldukça iyi görüş yetenekleri olduğundan, insanlar tarafından evcilleştirilerek, avcılıkta kullanılırlar.

Atmaca

 Kanatları geniş ve oldukça kısa, bacakları ve kuyrukları görece uzundur. Bu özellikleri, avlarına yetişebilmek için kısa sürede büyük hızlara erişebilmelerini ve sık ağaçlar arasında ustalıkla manevra yapabilmelerini sağlar; buna karşılık,şahin,kartal,tuygun gibi daha uzun kanatlı yırtıcılar kadar uzun süre kanat çırpmadan dönemezler.siyah beyaz görürler.

Genel olarak ormanlarda yaşayan ve daha çok küçük kuşlarla beslenen atmacalar, dünyadaki tüm ormanlık bölgelerde bulunmaktadır. Kuzeybatı Afrika, Avrupa’nın ılıman bölgelerinde ve tüm Asya’da daha yoğun olarak görülmektedir. Erkek türleri dişi türlerinden daha küçüktür. Ağırlıkları 200-300 gr arasında değişmektedir. Tüyleri üst bölümde düzgün, siyahımsı kahverengi; dişi türlerinde daha koyu siyahımsı, alt kısımlarda ise koyu kahverengi enine çizgileri bulunmaktadır. Beyaz göz üstü çizgileri atmacaların en belirgin özellikleri arasında yer almaktadır. Göz, gaga ve ayaküstü bölgelerinde sarımsı renkte olan derileri, görünüşlerini etkilemektedir.

Tuygun

Tuygun (Circinae), atmacagiller (Accipitridae) familyasının Circinae alt familyasından uzun bacaklı, uzun kuyruklu, küçük gagalı, ince ve uzun yapılı yırtıcı kuş türlerinin ortak adı.Bataklık ve çayırlık alanlar üzerinde alçaktan uçarak fareleri,yılanları,küçük kuşları ve böcekleri araştırırlar.Uzunlukları yaklaşık 50 cm’dir. Yüzlerindeki tüyler baykuşlarınkini andıracak biçimde peçeler oluşturur. Yuvaları bataklıklarda ya da uzun otlar arasında yer alır. Dişi yuvaya beyazımsı ya da mavimsi 4-6 yumurta bırakır.

Çaylak

 Atmacagiller familyasının gündüz yırtıcı kuşları takımından olan bir kuş türüdür. Uzun kanatlı, çengel gagalı, uzun çatal kuyruklu ve esmere dönük renkleri tipik özellikleridir. Boylarının uzunluğu yaklaşık olarak 60 cm olan çaylaklar yırtıcı kuş türlerindendir. Etobur olan bu yırtıcı kuşlar zaman zaman avlanırsalar da çoğunlukla leşlerle ve çöplerle beslenirler. Yırtıcı kuşlar türünden olsalar da diğer yırtıcı kuşlara göre gaga ve pençeleri biraz daha zayıftır. Yaşam süreleri 70 ile 80 yıl arasında değişmektedir.

Çaylakların çeşitleri Kızıl Çaylak, Kara Çaylak, Ak Çaylak, Mısır Çaylağı ve Florida’da yaşayan Bataklık Çaylağı olarak ayrılır. Bu türler en belirgin ve meşhur olan türleridir. Cinsin örnek türü çaylak ya da Kızıl Çaylak (Milvus milvus), Orta Çağ’da Avrupa kentlerinde leşleri ortadan kaldırdığı için korunmuş, günümüzde kırsal kesime çekilmiştir. Kara Çaylak(Milvus nigrans), Afrika, Avustralya ve Avrasya’da hala çok yaygındır.

Çulluk

Genellikle 30. 40 cm boylarındadır. 6.7 cm düz bir gagaya sahiptir. 55. 60 cm kanat aralığı olan çulluğun, vücudunun üst kısımları koyu tarçın renginde, alt kısımları ise gri ve açık tondadır. Başlarının üst kısmında oldukça geniş olan gözleri vardır. Bacakları kısa ve pembe rengini anımsatan bir renktedir. Boynu ve kuyruğu kısa olan, çok sakin ve göçmen bir orman kuşudur. Çulluklar genellikle, solucanları, toprak kurtlarını, böcekleri ve bazı bitki türlerini yiyerek beslenirler. Yumuşak toprağa veya çamurun içine gagalarını sokarak uzun dilleri ile solucan veya kurtları yakalayarak yerler. Akşam hava karamaya başladığında ise ağaçlık bölgelerde ve dere kenarlarına gelerek beslenir.

Sekreter kuşu – Yılan Akbabası

Çoğunlukla karada yaşayan bir av kuşudur. Sekreter kuşları Sahra Altı Afrika’da bulunur. Sekreter kuşları, yarı çöllerde ve hafif ormanlık veya engebeli alanlarda yaşıyor olmasına rağmen açık çayırları ve savanları tercih ederler. Bu kuşlar deniz seviyesinden 3.000 metreye (9,850 fit) kadar çeşitli yüksekliklerde bulunur.

Ömrü vahşi doğada 10 ila 15 yıl, esaret altındayken 19 yıla kadar uzamaktadır. Sekreter kuşu dişileri erkeklerden biraz daha küçük olma eğilimindedir. Sekreter kuşu, anında vinç benzeri bacaklarıyla kartal benzeri bir cüssesi bulunan çok büyük bir kuş olarak tanımlanabilir. Bu kuşun kafesli, kanatlı, kartal benzeri bir kafası vardır, ancak kanatları yuvarlaktır. Tüyleri genelde gri renkte, bazen de beyaz tüylere sahiptir. Kanatlarda siyah uçuş tüyleri, başın arkasında siyah uçlu tüylerin tepesi var. Çıplak yüzü turuncu ila kırmızı renktedir. Sekreter kuşu, herhangi bir av kuşunun sahip olduğu en uzun bacaklarına sahiptir.Sekreter kuşları, uçmak yerine yürümeyi tercih ederler ve günde ortalama 20 ila 30 km arasında yürürler.

Sekreter kuşları, zamanlarının çoğunu yerde harcayabilirler, ancak iyi bir uçucudurlar da. Uçtukları zaman, iyi ve çoğu zaman uzun mesafelerde uçarlar. Sekreter kuşu, geceleri Akasya ağaçlarında dinlenir. Şafak söktükten birkaç saat sonra sekreter kuşları günlük avlarına başlamak için yere inerler. Sekreter kuşu bazen yalnız görülebilir, ancak beşli çiftlerde veya aile gruplarında daha sık görülür. Sekreter kuşları 50 kilometre kareye kadar alanda yaşayabilir.

Kuşlar Nasıl Avlanır?

Etçil kuşlar yeryüzünde av almalı veya ortada av avı yakalayabilmelidir. Farklı yırtıcı kuşlar, farklı av tekniklerine sahiptirler, örneğin …

  • Yavaşça yükselerek avını bulmak için keskin görme yerlerini kullanırlar, potansiyel kurbanlardan dik bir dalışla atak yapmaya hazır olana kadar yeterince uzak dururlar.
  • Uygun bir av için sessiz kalarak, yüksekten avına dalış yapmadan önce yaklaşmasını beklerler.
  • Gizlenerek zor bir avın yerini bulmak için koku veya ses kullanarak, hızlı bir ataktan önce kademeli olarak yemeklere odaklanır.
  • Bir ısırık yakalamak ve hemen aynı levrekte dönmek ya da bir sonraki ısırık için beklemek için çabucak uçmadan önce bir levrek üzerine oturun.
  • Diğer etçil kuşlar ya da kara yırtıcıları tarafından yakalanan avların izlenmesi, daha sonra hazır yemekten yararlanmak için rekabeti kovalamak ya da güçsüzleştirmek suretiyle avın çalınması.

Çoğu kuş, farklı koşullara uygun av ve besleme teknikleri kullanır. Bölgedeki hayvanlara göre adapte olur ve gerektiğinde farklı avlanma teknikleri kullanmak suretiyle mevcut yiyeceklerden en iyi şekilde faydalanabilirler.

Etobur memeli türlerini merak ediyorsanız bu yazımızı okuyun!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir